روش های جدید درمان ناباروری

ناباروری‌ به‌ باردارنشدن زوجین پس از يك‌ سال‌ نزديكي‌ بدون‌ استفاده‌ از وسايل‌ جلوگيري‌ كننده‌ از بارداری‌ اطلاق‌ مي‌گردد. ناباروری‌ يك‌ مسئلۀ شايع‌ و نگران‌كننده‌ براي‌ زوجين‌ محسوب‌ مي شود و حدوداً 20% زوجين‌ از اين‌ بيماري‌ رنج‌ مي‌برند. علل نازايي متعدد و متنوع است و زن و شوهر باید به‌طور دقيق‌ بررسي‌ شوند. به‌طور عمده،‌ علت‌های ناباروری‌ به‌ دو فاكتور زنانه‌ و مردانه‌ تقسيم‌ مي‌شوند. از علل‌ مهم‌ نازايي‌ در زنان‌، اختلال‌ در تخمك‌گذاري‌، مشکلات‌ لولۀ‌ رحم‌، اندومتريوز است و از مهم‌ علل مردانه‌، می‌توان به اختلال‌ در عملكرد، تعداد و شكل‌ اسپرم‌ اشاره کرد. عوامل‌ مختلفي‌ مانند افزايش‌ سن، ‌نوع‌ تغذيه، چاقي‌، عوامل‌ محيطي‌ و شغلي‌ و داروها، اختلالات‌ كروموزومي‌ و ژنتيكي‌و غيره‌ نیز مي‌توانند بر‌ قدرت‌ باروري‌ زن‌ و مرد تأثير بگذارند. با توجه‌ به‌ علل‌ ناباروری،‌ درمان‌هاي‌ طبي‌ و جراحي‌ مختلفي‌ انجام‌ مي‌شود، ولي‌ در بعضي‌ موارد، از جمله‌ ناباروری‌ به‌ علت‌ نامشخص‌ كه‌ حدود 20% موارد را تشكيل‌ مي‌دهد و يا انسداد لوله‌‌های رحمی، از روش‌هاي‌ نوين‌ آزمايشگاهي‌ براي‌ درمان‌ اين‌ بيماران‌ استفاده‌ مي‌شود. اين‌ روش‌ها عبارتند از‌ ,IUI ZIFT,GIFT,IVFوICSI.

تلقيح اسپرم شوهر به داخل رحم (IUI):
در اين‌ روش‌ مايع‌ منی در ظرفی استریل از شوهر گرفته می‌شود‌ و بعد از شست‌وشو و جداسازي،‌ اسپرم‌هاي‌ زنده‌ به‌وسيلۀ كاتتر و به‌طور مصنوعي‌، همزمان‌ با تخمک‌گذاري،‌ وارد حفرۀ‌ رحم‌ مي‌شود. تحريك‌ تخمدان‌ قبل‌ از تزريق‌ اسپرم‌، برای دستيابي‌ به‌ شانس‌ بالاي‌ حاملگي،‌ توصيه‌ مي‌شود. زمان‌ تخمک‌گذاري‌ با سونوگرافي‌هاي‌ متعدد از تخمدان‌ در روزهاي‌ متوالي‌ و گاه با اندازه‌گيري‌ هورمون‌هاي‌ جنسي‌ در ادرار و خون‌، مشخص‌ مي‌شود.
روش‌ IUI ‌ روشی‌ ساده‌ است  و  همانند گرفتن‌ اسمير دهانۀ رحم‌ برای بیمار راحت و بدون دشواری است. اسپرم‌ مورد استفاده‌ بايد به‌طور تازه‌ از همسر بيمار گرفته‌ شود. از اين‌ درمان‌ در موارد مختلف،‌ از جمله‌ ناباروری‌ با علت‌ نامشخص‌، بعضي‌ از اختلالات‌ اسپرم‌، وجود مخاط نامناسب‌ در دهانۀ رحم‌ براي‌ عبور اسپرم‌ و اختلالات‌ تخمك‌گذاري،‌ مي‌توان‌ استفاده‌ كرد. اين‌ روش‌ را معمولاً تا 4 بار در يك‌ زوج‌ انجام‌ مي‌دهند تا شانس بارداری به حداکثر برسد.

لقاح آزمايشگاهي یا خارج رحمی (IVF):
نخستين‌ نوزاد متولد‌شده‌ با استفاده‌ از روش‌ درماني‌ IVF در سال‌ 1978 به‌نیا آمد. اين‌ روش‌ درماني‌ اميد تازه‌اي‌ براي‌ زوج‌هاي‌ نابارور به‌وجود آورد. IVF مشابه‌ IUI ساده‌ و بدون‌ نياز به‌ بستري‌ شدن‌ بيمار است و شامل‌ مراحل‌ زير است:

  1. تحريك‌ تخمک‌گذاري‌:  با استفاده از داروهاي‌ محرك‌ تخمك‌گذاري‌، تخمدان‌هاي‌ بيمار تعداد زيادي فوليكول‌هاي‌ حاوي‌ تخمك‌ توليد مي‌كنند. زمان‌ رسيده‌ شدن‌ فوليكول‌ها به‌وسيلۀ‌ سونوگرافي‌هاي‌ متعدد تخمدان‌ و اندازه‌گيري‌ استراديول‌ سرم‌ كه‌ از روز هشتم‌ درمان‌ شروع‌ مي‌شود، تعيين‌ مي‌گردد.
  2. جمع‌آوري‌ تخمك‌ها:  با تحريك‌ تخمك‌گذاري‌، تخمدان‌ها به‌ اندازۀ‌ یک پرتقال‌ متوسط بزرگ‌ می‌شوند‌ و معمولاً در نزديكي‌ ديوارۀ‌ واژن‌ قرار مي‌گيرند. اين‌ امر كمك‌ مي‌كند كه‌ پزشك‌ باسوزن سونوگرافي  از طريق‌ ديوارۀ واژن‌ تخمك‌ها را از تخمدان‌ جمع‌آوري‌ كند كه‌ اين‌ عمل‌ معمولاً زير بيهوشي‌ عمومي‌ يا موضعي‌ انجام‌ مي‌شود.
  3. تهيه‌ و آماده‌‌سازي‌ اسپرم‌:  صبح‌ روز جمع‌آوري‌ تخمك‌ها، مايع‌ منی‌ از همسر بيمار گرفته می‌شود‌ و پس از شست‌وشو، اسپرم‌هاي‌ سالم‌ و بسيار فعال‌ جدا مي‌شوند.
  4. لقاح‌ و رشد جنين‌ در محيط آزمايشگاه‌:  اسپرم‌ها و تخمك‌ها را در مجاورت‌ يكديگر در محيط‌هاي‌ كشت‌ جنين،‌ در طول‌ شب‌ در انكوباتور Co2، دماي‌ 37 درجه‌ سانتي‌گراد قرار مي‌دهند‌ تا لقاح‌ صورت‌ گيرد. صبح‌ روز بعد، در صورت ‌ لقاح‌ یافتن تخمک و اسپرم، جنين‌ها براي‌ مدت‌ 24 ساعت‌ ديگر  داخل‌ انكوباتور نگه داشته می‌شوند تا به‌ مرحلۀ‌ 4 تا 8 سلولي‌ برسند.
  5. انتقال‌ جنين‌ به‌ داخل‌ رحم‌:  اگرچه‌ تعداد جنين‌هاي‌ تشكيل‌ شده‌ معمولاً بيش‌ از سه‌ عدد است، ولي‌ به‌منظور جلوگيري‌ از بارداری‌هاي‌ چندقلویي‌ تنها 2 تا 3 جنين‌ به‌داخل‌ رحم‌ منتقل‌ مي‌شود و‌ بقیۀ آن‌ها منجمد می‌شوند نا در صورت نياز، در سيكل‌ درماني‌ بعدي‌ بتوان از آن‌ها استفاده‌ كرد.
  6. تجويز هورمون‌ پروژسترون‌:  در نيمۀ‌ دوم‌ سيكل‌ قاعدگي‌ برای آماده‌‌سازي‌ رحم‌ براي‌ لانه‌‌گزيني‌ و نگه‌ داشتن‌ جنين‌ توسط رحم،‌ هورمون‌ پروژسترون‌ به‌ بيمار تجويز مي‌شود و تست‌ بارداری‌ حدود 12 روز بعد از انتقال‌ جنين‌ انجام‌ مي‌شود.

IVF در موارد انسداد لولۀ‌ رحم‌ و مرداني‌ كه‌ ‌ اسپرم‌هاي‌ بسيار ضعيف‌ و نامناسب‌ براي‌  IUI دارند، به‌كار برده‌ مي‌شود. ميزان‌ موفقيت‌ IVF براي‌ هر انتقال‌ جنين،‌ 25% و ميزان‌ تولد زنده،‌ 18% در هر سيكل‌ درماني‌ است. البته‌ ميزان‌ موفقيت‌ بستگي‌ به‌ سن‌، علت‌ ناباروری‌ و كيفيت‌ اسپرم‌ دارد.

تلقيح نطفه داخل لوله رحم(GIFT): 
روشGIFT تا مرحله‌ جمع‌آوري‌ تخمك ها و تهيه‌ و آماده‌ سازي‌ اسپرم‌ مشابه‌ IVF مي‌باشد. پس‌ از اين‌ مرحله‌ مقدار مناسب‌ اسپرم‌ و تخمك بوسيله‌ لاپاراسكوپ‌ وارد لوله‌ رحم‌ مي‌شود. براي‌ انجام‌ اين‌ روش‌ نياز به‌ لوله‌ رحم‌ سالم‌ مي‌باشد.

انتقال نطفه بارور شده داخل لوله رحم (ZIFT) :
اين‌ روش‌ تركيبي‌ از IVF و GIFT مي‌باشد. بيماران‌ مشابه‌ IVF آماده‌ شده‌ و تخمك ها جمع‌آوري‌ و در آزمايشگاه‌ لقاح‌ صورت‌ مي‌گيرد و زايگوت‌ (جنين‌ تك‌ سلولي‌) تشكيل‌ شده‌ بوسيله‌ لاپاراسكوپي‌ بداخل‌ لوله‌ رحم‌ منتقل‌ مي‌شود. اين‌ روش‌ در مواردي‌ كه‌ انتقال‌ جنين‌ از دهانه‌ رحم‌ مشكل‌ باشد انجام‌ مي‌شود.

در انتظار کودک

تزريق اسپرم داخل تخمك (ICSI):
اووسيت‌ حاوي‌ پوسته‌ كليگوپروتئيني‌ بنام‌ zona Pellucida و غشاء سيتوپلاسمي‌
مي‌باشد كه‌ مانع‌ ورود اسپرم‌ها با حركت‌ و شكل‌ غيرطبيعي‌ بداخل‌ سيتوپلاسم‌ تخمك‌ و در نتيجه‌ مانع‌ لقاح‌ مي‌شوند. در سال‌هاي‌ اخير روش‌ جديدي‌ بنام‌ ICSI ابداع‌ شده‌ است‌ كه‌ قادر است‌ اختلالات‌ شديد اسپرم‌ (شكل‌ و حركت‌ غيرطبيعي‌) را درمان‌ نمايد. در اين‌ روش‌ اسپرم‌ منفرد به‌ وسيله‌ سوزن‌ باريك‌ كه‌ 12 برابر نازكتر از يك‌ تار مو مي‌باشد در حاليكه‌ تخمك بوسيله‌ پيپت‌ نگهدارنده‌ ثابت‌ نگه‌ داشته‌ شده‌ است‌ مستقيماًبه‌ داخل‌ سيتوپلاسم‌ تخمك‌ تزريق‌ مي‌گردد و واكنش‌ اسپرم‌ و تخمك را تسهيل‌ مينمايد. ميزان‌ لقاح‌ براي‌ هر تخمك‌ 70% و ميزان‌ موفقيت‌ حاملگي‌ باليني‌ براي‌ هر سيكل‌ درماني‌ بيش‌ از 24% گزارش‌ شده‌ است‌.

ICSI از IVF گرانتر بوده‌ و نياز به‌ وسايل‌ پيچيده‌ و فرد مجرب‌ دارد. اين‌ روش‌ تهاجمي‌ بوده‌ و تمامي‌ سدهاي‌ طبيعي‌ را به‌ منظور انجام‌ لقاح‌ از بين‌ مي‌برد. اگرچه‌ اطلاعات‌ اوليه‌ از سرتاسر جهان‌ افزايش‌ خطر اختلالات‌ مادرزادي‌ و كروموزومي‌ را گزارش‌ نكرده‌اند ولي‌ هنوز مشخص‌ نيست‌ كه‌ آيا نوزادان‌ مذكر كه‌ با اين‌ روش‌ بدنيا مي‌آيند در آينده‌ از نازايي‌ رنج‌ خواهند برد.

اهداء تخمك‌ :
اولين‌ گزارش‌ موفقيت‌آميز استفاده‌ از اهداء تخمك در سال‌ 1984 داده‌ شده‌ است‌ و از آن‌ زمان‌ تابحال‌ چند صد مورد تولد در جهان‌ با اين‌ روش‌ گزارش‌ شده‌ است‌. از اين‌ روش‌ مي‌توان‌ در موارد نارسائي‌ زودرس‌ تخمدان‌، عدم‌ وجود مادرزادي‌ تخمدان‌، جراحي‌ و رادياسيون‌ و شيمي‌ درماني‌ تخمدان‌ كه‌ منجر به‌ تخريب‌ تخمدان‌ مي‌شود، احتمال‌ انتقال‌ بيماري‌هاي‌ ژنتيكي‌ به‌ نوزاد، عدم‌ موفقيت‌ در IVF و سقط مكرر استفاده‌ نمود. فرد دهنده‌ تخمك‌ مي‌تواند زنان‌ تحت‌ درمان‌ با  IVF(تخمك ‌هاي‌ اضافي‌) دوست‌، فاميل‌ و يا فرد ناشناس‌ باشد. از فرد دهنده‌ معاينات‌ فيزيكي‌ و تست‌هاي‌ مختلف‌ از جمله‌ تعيين‌ گروه‌ خوني‌، آناليز كروموزومي‌، جستجوي‌ عفونت‌هاي‌ مانند  ايدز، هپاتيت‌ و غيره‌ بعمل‌ مي‌آيد. در اين‌ روش‌ اهداء كننده‌ تخمك‌ تحت‌ درمان‌ داروهاي‌ محرك‌ تخمك‌گذاري‌ قرار گرفته‌ و سپس‌ تخمك‌ همانند روش‌ IVF تخمك ها جمع‌آوري‌ شده‌ و در مجاورت‌ اسپرم‌ شوهر فرد گيرنده‌ تخمك‌ قرار داده‌ تا لقاح‌ در محيط آزمايشگاه‌ صورت‌ بگيرد. پس‌ از تشكيل‌ جنين‌ 2 تا 3 جنين‌ به‌ داخل‌ رحم‌ فرد گيرنده‌ منتقل‌ مي‌شود. در اين‌ روش‌ فرد گيرنده‌ تحت‌ درمان‌ استروژن‌ و پروژسترون‌ بمنظور آماده‌ شدن‌ رحم‌ براي‌ لانه‌ گزيني‌ جنين‌ قرار مي‌گيرند و اين‌ درمان‌ تاهفته‌ 10-12 حاملگي‌ ادامه‌ داده‌ مي‌شود. بعد از اين‌ زمان‌ جفت‌ قادر به‌ توليد اين‌ هورمون‌ها بوده‌ و در نتيجه‌ قادر به‌ نگهداري‌ جنين‌ مي‌باشد.
ميزان‌ موفقيت‌ اين‌ روش‌ مشابه‌ IVF مي‌باشد و سن‌ بيمار بطور مشخصي‌ نمي‌تواند روي‌ شانس‌ حاملگي‌ در اين‌ روش‌ تأثير بگذارد.

اهدا جنين:
اهداء جنين يكي از راه هاي درمان زوج هايي ميباشد كه توانائي ايجاد جنين هاي سالم را ندارند. اهداء‌كننده هاي جنين به دو گروه تقسيم مي شوند:

  1. زوج هايي كه تشكيل خانواده داده و تنها بمنظور توليد جنين و اهداء‌آن به زوج هاي نازا تحت سيكل درماني IVF قرار ميگيرند.
  2. زوج هايي كه نازا بوده و تحت درمان IVF بوده بعد از حامله شدن و فرزنددار شدن تعداد اضافه جنين هاي تشكيل شده را كه در نيتروژن مايع منجمد و ذخيره شده به زوج نازاي ديگر اهداء مي كنند.

در اين   پروسه پزشك تمامي عوارض ناشي اهداء جنين از جمله عوارض فيزيكي مانند عفونت و اسكار دائمي و عوارض روحي و رواني ناشي از اهداء‌جنين را به فرد دهنده اطلاع ميدهد. قبل از اهداء‌جنين زوجهاي دهنده از نظر تاريخچه ژنتيكي و پزشكي و تست هاي خوني براي تشخيص بيماري هاي عفوني از جمله ايدز ،‌هپاتيت، سيفليس و گروه هاي خوني بررسي ميشوند. و اجازه كتبي مبني بر استفاده از جنين هاي آنها و عدم داشتن هيچگونه حقوقي نسبت به جنين ها و نوزادان متولد شده را امضاء ميكنند.

درمان ناباروری بستگی به علت ناباروری، مدت زمان نابارور بودن، سن والدین و الویت های فردی دارد. برخی علت های ناباروری قابل درمان نیستند. اما با پیشرفت های به دست آمده، امکان باردار شدن یک خانم از طریق تکنولوژی و فرایندهای مربوط به تولید مثل وجود دارد.

درمان برای زوج ها

روش های زیر برای زن یا مرد و یا هر دوی آن ها استفاده می شوند:

معمولا توصیه می شود تعداد آمیزش های خود را افزایش دهند. داشتن 2 تا 3 بار آمیزش جنسی در هفته احتمال باروری را افزایش می دهد. به هر جهت تعداد انزال های بیشتر می تواند از تعداد اسپرم ها نیز بکاهد. اسپرم در دستگاه تناسلی زن تا 72 ساعت مقاومت می کند و یک تخمک نیز می تواند تا 24 ساعت بعد از تخمک گذاری بارور باقی بماند.

درمان های مربوط به زنان

داروهای باروری:

اصلی ترین درمان برای زنان نابارور که به دلیل اختلال در تخمک گذاری دچار ناباروری هستند، مصرف داروهای باروری می باشد. این داروها تخمک گذاری را تنظیم یا تحریک می کنند. به طور کلی آن ها مشابه هورمون های طبیعی مثل LH و FSH  عمل می کنند و روند تخمک گذاری را فعال می نمایند.

داروهای باروری عبارت هستند از :

کلومیفن

این دارو به صورت خوراکی استفاده می شود و در زنانی که دچار سندرم تخمدان پلی کیستیک و یا دیگر نارسایی تخمدانی هستند، باعث تحریک تخمک گذاری می شود.

این دارو منجر به رهاسازی هورمون های LH و FSH از غده هیپوفیز می شود و این دو هورمون نیز باعث رشد فولیکول تخمدانی، یعنی فولیکولی که حاوی تخمک است، می گردند.

گنادوتروپین های انسانی یا  HMG

این داروی تزریقی برای زنانی استفاده می شود که به دلیل نارسایی غده ی هیپوفیز، تخمک گذاری ندارند. بر خلاف داروی کلومیفن که غده هیپوفیز را تحریک می کند، این دارو و دیگر گنادوتروپین ها به طور مستقیم تخمدان ها را تحریک می کنند. این دارو شامل هورمون های LH و FSH می باشد.

هورمون تحریک کننده فولیکول یا FSH

عملکرد FSH ، تحریک تخمدان ها به منظور رشد و تکامل فولیکول های حاوی تخمک است.

گنادوتروپین های جنین انسانی یا HCG

این دارو در ترکیب با کلومیفن، HMG و FSH استفاده می شود. این دارو باعث تحریک فولیکول برای رهاسازی تخمک می شود.

آنالوگ هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)

این درمان برای زنانی استفاده می شود که سیکل های نامنظم تخمدانی و یا تخمک گذاری نابالغی را قبل از رسیدن کامل فولیکول دارند.

مهار کننده های آروماتاز

آروماتاز آنزیمی است که تبدیل تستوسترون را به ترکیب آروماتیک استرادیول تسریع می کند.

این دسته از داروها در درمان سرطان پیشرفته ی سینه به کار می روند.

گاهی اوقات پزشکان این دارو را برای زنانی که تخمک گذاری ندارند و به درمان کلومیفن سیترات نیز پاسخ نداده اند، استفاده می کنند.

این گروه از داروها به دلیل عوارض جانبی که دارند، در خیلی از کشورها مورد تایید نمی باشند. این عوارض جانبی عبارت هستند از: نارسایی های مادرزادی و سقط جنین.

متفورمین (گلوکوفاژ)

این داروی خوارکی باعث افزایش میزان تخمک گذاری می شود. این دارو زمانی استفاده می گردد که مقاومت به انسولین، علت ناباروری باشد. مقاومت به انسولین در ایجاد سندروم تخمدان پلی کیستیک نقش دارد.

بروموکریپتین

این دارو برای زنانی استفاده می شود که به دلیل داشتن پرولاکتین بالا، سیکل های تخمک گذاری نامنظمی دارند. پرولاکتین هورمونی است که در زنان شیرده باعث تولید شیر می شود. بروموکریپتین تولید هورمون پرولاکتین را مهار می کند.

داروهای باروری و خطر حاملگی های چند قلویی:

داروهای تزریقی باروری، احتمال چند قلوزایی را افزایش می دهند، ولی داروهای خوراکی باروری مانند کلومیفن، احتمال چند قلوزایی را در حد کمتری افزایش می دهند. استفاده از این داروها نیاز به کنترل دقیق از طریق آزمایشات خون، آزمایشات هورمونی و اندازه گیری های اولتراسوند سایز فولیکول تخمدان دارد.

به طور کلی، هر چه تعداد جنین ها بیشتر باشد، خطر تولد نوزاد نارس و درد زایمانی بیشتر است. نوزادان نارس در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات و بیماری های مختلف هستند. این خطرات برای سه قلوها بیشتر از دو قلوها و حاملگی های تک نوزادی است.

زمانی که چندین جنین در یک بارداری به وجود می آیند، برداشت یک یا تعداد بیشتری از جنین ها(کاهش بارداری چندقلویی) می تواند شرایط بهتری را برای بقای جنین ایجاد کند.

این کار مشکلات احساسی جدی ای را برای بسیاری از افراد به وجود می آورد. چنان چه شما و همسرتان می بایستی تحت درمان با داروهای باروری قرار گیرید، بهتر است قبل از شروع درمان، در رابطه با امکان فوق الذکر با پزشک خود مشورت کنید.

جراحی:

جراحی نیز می تواند یکی از راه های درمان ناباروری باشد. مسدود شدن لوله های فالوپ رحم و یا دیگر مشکلات مربوط به لوله های فالوپ را می توان از طریق جراحی برطرف نمود. از طریق روش های لاپاراسکوپی می توان عمل های بسیار ظریف و حساس را در لوله های فالوپ انجام داد.

معمولاً درمان ناباروری که علت آن آندومتریوز باشد، کار دشواری است. اگر چه هورمون هایی که در قرص های ضد بارداری یافت می شوند، در درمان التهاب آندومتر (دیواره ی رحم) و از بین بردن درد موثر هستند، ولی در درمان ناباروری کاربردی نداشته اند.

چنان چه شما مبتلا به آندومتریوز هستید، پزشک تان از درمان هایی برای تحریک تخمک گذاری استفاده خواهد کرد.

تکنولوژی تولید مثل کمکی (ART):

ART ، انقلابی در درمان ناباروری است. پیشرفت های پزشکی، بسیاری از زوج ها را قادر به داشتن کودک بیولوژیک خودشان کرده است.

معمول ترین اشکال ART عبارت هستند از:

باروری خارج از رحم (IVF)

IVF یکی از موثرین اشکال ART می باشد. در این فرایند، تخمک بالغ را از بدن خانم برداشته و آن را با اسپرم مرد در ظرفی در آزمایشگاه بارور می کنند و جنین حاصله را 3 تا 5 روز بعد از بارور شدن، در رحم مادر جایگذاری می کنند.

زمانی که هر دو لوله فالوپ مسدود شده باشند،IVF  پیشنهاد می شود. این درمان در بسیاری از شرایط دیگر نیز استفاده می شود، از جمله آندومتریوز، ناباروری ناشناخته، ناباروی به علت فاکتورهایی از طرف مرد و نارسایی های تخمک گذاری.

IVF  احتمال چند قلوزایی را افزایش می دهد، زیرا معمولاً چندین تخم بارور شده در بافت رحم جایگذاری می شوند. همچنین در IVF  نیاز به آزمایش های مکرر خون و تزریق روزانه هورمون ها می باشد.

ART در شرایط زیر بهتر عمل می کند:

زمانی که خانم رحم سالمی دارد؛ به خوبی به داروهای باروری پاسخ می دهد؛ تخمک گذاری طبیعی دارد و یا می تواند به خوبی از تخمک اهدا شده استفاده کند.

در این روش، اسپرم مرد باید سالم باشد. درصد موفقیت ART بعد از سن 35 سالگی کاهش می یابد.

عوارض درمان های ناباروری:

درمان های ناباروری، عوارض خاصی دارند که عبارتند از:

حاملگی چند قلویی:

بیشترین و معمول ترین عارضه در درمان با  ART ، حاملگی چند قلویی است. تعداد جنین های نگه داشته شده و بالغ شدن آن ها و نهایتاً تولدشان، تصمیمی است که توسط زوج ها گرفته می شود. چنان چه چندین جنین در طی لقاح به وجود آمده باشند، برداشت یک یا چند تا از آن ها امکان پذیر است (کاهش بارداری چندقلویی). بدین ترتیب احتمال بقا برای جنین های باقی مانده افزایش می یابد.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS):

در صورت تحریک بیش از حد، تخمدان ها بزرگ می شوند و منجر به درد و نفخ می گردند. معمولاً علائم خفیف و متوسط این سندرم نیاز به درمان ندارند و از بین می روند، اگر چه بارداری می تواند بهبودی این علائم را به تاخیر بیندازد. ندرتاً تجمع آب در حفره شکمی و قفسه سینه باعث تورم شکم و تنگی نفس می شود. این تجمع آب می تواند حجم خونی را کاهش داده و فشار خون کاهش یابد. موارد شدید این سندرم نیاز به درمان فوری دارند.

زنان جوان و کسانی که مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک هستند، نسبت به بقیه در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سندرم تحریک بیش از حد تخمدان می باشند.

خونریزی یا عفونت:

مانند هر فرایند تهاجمی دیگری، در درمان های ناباروری و تکنولوژی های مربوط به آن  نیز خطر خونریزی و عفونت وجود دارد.

وزن کم هنگام تولد:

بالاترین درصد خطر وزن کم هنگام تولد، مربوط به حاملگی های چند قلویی است.

در حاملگی تک نوزادی نیز بالاترین خطر وزن کم هنگام تولد، مربوط به درمان از طریق ART است.

نارسایی های مادرزادی:

ممکن است درمان ART با نارسایی های مادرزادی همراه باشد. ولی این موضوع نیاز به تحقیقات بیشتری برای تایید دارد. اگر می خواهید از این روش درمانی استفاده کنید، بهتر است بدانید که تا کنون، ART موفق ترین روش برای درمان ناباروری بوده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *