روش های جدید درمان ناباروری

ناباروری‌ به‌ باردارنشدن زوجین پس از یک‌ سال‌ نزدیکی‌ بدون‌ استفاده‌ از وسایل‌ جلوگیری‌ کننده‌ از بارداری‌ اطلاق‌ می‌گردد. ناباروری‌ یک‌ مسئلۀ شایع‌ و نگران‌کننده‌ برای‌ زوجین‌ محسوب‌ می شود و حدوداً ۲۰% زوجین‌ از این‌ بیماری‌ رنج‌ می‌برند. علل نازایی متعدد و متنوع است و زن و شوهر باید به‌طور دقیق‌ بررسی‌ شوند. به‌طور عمده،‌ علت‌های ناباروری‌ به‌ دو فاکتور زنانه‌ و مردانه‌ تقسیم‌ می‌شوند. از علل‌ مهم‌ نازایی‌ در زنان‌، اختلال‌ در تخمک‌گذاری‌، مشکلات‌ لولۀ‌ رحم‌، اندومتریوز است و از مهم‌ علل مردانه‌، می‌توان به اختلال‌ در عملکرد، تعداد و شکل‌ اسپرم‌ اشاره کرد. عوامل‌ مختلفی‌ مانند افزایش‌ سن، ‌نوع‌ تغذیه، چاقی‌، عوامل‌ محیطی‌ و شغلی‌ و داروها، اختلالات‌ کروموزومی‌ و ژنتیکی‌و غیره‌ نیز می‌توانند بر‌ قدرت‌ باروری‌ زن‌ و مرد تأثیر بگذارند. با توجه‌ به‌ علل‌ ناباروری،‌ درمان‌های‌ طبی‌ و جراحی‌ مختلفی‌ انجام‌ می‌شود، ولی‌ در بعضی‌ موارد، از جمله‌ ناباروری‌ به‌ علت‌ نامشخص‌ که‌ حدود ۲۰% موارد را تشکیل‌ می‌دهد و یا انسداد لوله‌‌های رحمی، از روش‌های‌ نوین‌ آزمایشگاهی‌ برای‌ درمان‌ این‌ بیماران‌ استفاده‌ می‌شود. این‌ روش‌ها عبارتند از‌ ,IUI ZIFT,GIFT,IVFوICSI.

تلقیح اسپرم شوهر به داخل رحم (IUI):
در این‌ روش‌ مایع‌ منی در ظرفی استریل از شوهر گرفته می‌شود‌ و بعد از شست‌وشو و جداسازی،‌ اسپرم‌های‌ زنده‌ به‌وسیلۀ کاتتر و به‌طور مصنوعی‌، همزمان‌ با تخمک‌گذاری،‌ وارد حفرۀ‌ رحم‌ می‌شود. تحریک‌ تخمدان‌ قبل‌ از تزریق‌ اسپرم‌، برای دستیابی‌ به‌ شانس‌ بالای‌ حاملگی،‌ توصیه‌ می‌شود. زمان‌ تخمک‌گذاری‌ با سونوگرافی‌های‌ متعدد از تخمدان‌ در روزهای‌ متوالی‌ و گاه با اندازه‌گیری‌ هورمون‌های‌ جنسی‌ در ادرار و خون‌، مشخص‌ می‌شود.
روش‌ IUI ‌ روشی‌ ساده‌ است  و  همانند گرفتن‌ اسمیر دهانۀ رحم‌ برای بیمار راحت و بدون دشواری است. اسپرم‌ مورد استفاده‌ باید به‌طور تازه‌ از همسر بیمار گرفته‌ شود. از این‌ درمان‌ در موارد مختلف،‌ از جمله‌ ناباروری‌ با علت‌ نامشخص‌، بعضی‌ از اختلالات‌ اسپرم‌، وجود مخاط نامناسب‌ در دهانۀ رحم‌ برای‌ عبور اسپرم‌ و اختلالات‌ تخمک‌گذاری،‌ می‌توان‌ استفاده‌ کرد. این‌ روش‌ را معمولاً تا ۴ بار در یک‌ زوج‌ انجام‌ می‌دهند تا شانس بارداری به حداکثر برسد.

لقاح آزمایشگاهی یا خارج رحمی (IVF):
نخستین‌ نوزاد متولد‌شده‌ با استفاده‌ از روش‌ درمانی‌ IVF در سال‌ ۱۹۷۸ به‌نیا آمد. این‌ روش‌ درمانی‌ امید تازه‌ای‌ برای‌ زوج‌های‌ نابارور به‌وجود آورد. IVF مشابه‌ IUI ساده‌ و بدون‌ نیاز به‌ بستری‌ شدن‌ بیمار است و شامل‌ مراحل‌ زیر است:

  1. تحریک‌ تخمک‌گذاری‌:  با استفاده از داروهای‌ محرک‌ تخمک‌گذاری‌، تخمدان‌های‌ بیمار تعداد زیادی فولیکول‌های‌ حاوی‌ تخمک‌ تولید می‌کنند. زمان‌ رسیده‌ شدن‌ فولیکول‌ها به‌وسیلۀ‌ سونوگرافی‌های‌ متعدد تخمدان‌ و اندازه‌گیری‌ استرادیول‌ سرم‌ که‌ از روز هشتم‌ درمان‌ شروع‌ می‌شود، تعیین‌ می‌گردد.
  2. جمع‌آوری‌ تخمک‌ها:  با تحریک‌ تخمک‌گذاری‌، تخمدان‌ها به‌ اندازۀ‌ یک پرتقال‌ متوسط بزرگ‌ می‌شوند‌ و معمولاً در نزدیکی‌ دیوارۀ‌ واژن‌ قرار می‌گیرند. این‌ امر کمک‌ می‌کند که‌ پزشک‌ باسوزن سونوگرافی  از طریق‌ دیوارۀ واژن‌ تخمک‌ها را از تخمدان‌ جمع‌آوری‌ کند که‌ این‌ عمل‌ معمولاً زیر بیهوشی‌ عمومی‌ یا موضعی‌ انجام‌ می‌شود.
  3. تهیه‌ و آماده‌‌سازی‌ اسپرم‌:  صبح‌ روز جمع‌آوری‌ تخمک‌ها، مایع‌ منی‌ از همسر بیمار گرفته می‌شود‌ و پس از شست‌وشو، اسپرم‌های‌ سالم‌ و بسیار فعال‌ جدا می‌شوند.
  4. لقاح‌ و رشد جنین‌ در محیط آزمایشگاه‌:  اسپرم‌ها و تخمک‌ها را در مجاورت‌ یکدیگر در محیط‌های‌ کشت‌ جنین،‌ در طول‌ شب‌ در انکوباتور Co2، دمای‌ ۳۷ درجه‌ سانتی‌گراد قرار می‌دهند‌ تا لقاح‌ صورت‌ گیرد. صبح‌ روز بعد، در صورت ‌ لقاح‌ یافتن تخمک و اسپرم، جنین‌ها برای‌ مدت‌ ۲۴ ساعت‌ دیگر  داخل‌ انکوباتور نگه داشته می‌شوند تا به‌ مرحلۀ‌ ۴ تا ۸ سلولی‌ برسند.
  5. انتقال‌ جنین‌ به‌ داخل‌ رحم‌:  اگرچه‌ تعداد جنین‌های‌ تشکیل‌ شده‌ معمولاً بیش‌ از سه‌ عدد است، ولی‌ به‌منظور جلوگیری‌ از بارداری‌های‌ چندقلویی‌ تنها ۲ تا ۳ جنین‌ به‌داخل‌ رحم‌ منتقل‌ می‌شود و‌ بقیۀ آن‌ها منجمد می‌شوند نا در صورت نیاز، در سیکل‌ درمانی‌ بعدی‌ بتوان از آن‌ها استفاده‌ کرد.
  6. تجویز هورمون‌ پروژسترون‌:  در نیمۀ‌ دوم‌ سیکل‌ قاعدگی‌ برای آماده‌‌سازی‌ رحم‌ برای‌ لانه‌‌گزینی‌ و نگه‌ داشتن‌ جنین‌ توسط رحم،‌ هورمون‌ پروژسترون‌ به‌ بیمار تجویز می‌شود و تست‌ بارداری‌ حدود ۱۲ روز بعد از انتقال‌ جنین‌ انجام‌ می‌شود.

IVF در موارد انسداد لولۀ‌ رحم‌ و مردانی‌ که‌ ‌ اسپرم‌های‌ بسیار ضعیف‌ و نامناسب‌ برای‌  IUI دارند، به‌کار برده‌ می‌شود. میزان‌ موفقیت‌ IVF برای‌ هر انتقال‌ جنین،‌ ۲۵% و میزان‌ تولد زنده،‌ ۱۸% در هر سیکل‌ درمانی‌ است. البته‌ میزان‌ موفقیت‌ بستگی‌ به‌ سن‌، علت‌ ناباروری‌ و کیفیت‌ اسپرم‌ دارد.

تلقیح نطفه داخل لوله رحم(GIFT): 
روشGIFT تا مرحله‌ جمع‌آوری‌ تخمک ها و تهیه‌ و آماده‌ سازی‌ اسپرم‌ مشابه‌ IVF می‌باشد. پس‌ از این‌ مرحله‌ مقدار مناسب‌ اسپرم‌ و تخمک بوسیله‌ لاپاراسکوپ‌ وارد لوله‌ رحم‌ می‌شود. برای‌ انجام‌ این‌ روش‌ نیاز به‌ لوله‌ رحم‌ سالم‌ می‌باشد.

انتقال نطفه بارور شده داخل لوله رحم (ZIFT) :
این‌ روش‌ ترکیبی‌ از IVF و GIFT می‌باشد. بیماران‌ مشابه‌ IVF آماده‌ شده‌ و تخمک ها جمع‌آوری‌ و در آزمایشگاه‌ لقاح‌ صورت‌ می‌گیرد و زایگوت‌ (جنین‌ تک‌ سلولی‌) تشکیل‌ شده‌ بوسیله‌ لاپاراسکوپی‌ بداخل‌ لوله‌ رحم‌ منتقل‌ می‌شود. این‌ روش‌ در مواردی‌ که‌ انتقال‌ جنین‌ از دهانه‌ رحم‌ مشکل‌ باشد انجام‌ می‌شود.

در انتظار کودک

تزریق اسپرم داخل تخمک (ICSI):
اووسیت‌ حاوی‌ پوسته‌ کلیگوپروتئینی‌ بنام‌ zona Pellucida و غشاء سیتوپلاسمی‌
می‌باشد که‌ مانع‌ ورود اسپرم‌ها با حرکت‌ و شکل‌ غیرطبیعی‌ بداخل‌ سیتوپلاسم‌ تخمک‌ و در نتیجه‌ مانع‌ لقاح‌ می‌شوند. در سال‌های‌ اخیر روش‌ جدیدی‌ بنام‌ ICSI ابداع‌ شده‌ است‌ که‌ قادر است‌ اختلالات‌ شدید اسپرم‌ (شکل‌ و حرکت‌ غیرطبیعی‌) را درمان‌ نماید. در این‌ روش‌ اسپرم‌ منفرد به‌ وسیله‌ سوزن‌ باریک‌ که‌ ۱۲ برابر نازکتر از یک‌ تار مو می‌باشد در حالیکه‌ تخمک بوسیله‌ پیپت‌ نگهدارنده‌ ثابت‌ نگه‌ داشته‌ شده‌ است‌ مستقیماًبه‌ داخل‌ سیتوپلاسم‌ تخمک‌ تزریق‌ می‌گردد و واکنش‌ اسپرم‌ و تخمک را تسهیل‌ مینماید. میزان‌ لقاح‌ برای‌ هر تخمک‌ ۷۰% و میزان‌ موفقیت‌ حاملگی‌ بالینی‌ برای‌ هر سیکل‌ درمانی‌ بیش‌ از ۲۴% گزارش‌ شده‌ است‌.

ICSI از IVF گرانتر بوده‌ و نیاز به‌ وسایل‌ پیچیده‌ و فرد مجرب‌ دارد. این‌ روش‌ تهاجمی‌ بوده‌ و تمامی‌ سدهای‌ طبیعی‌ را به‌ منظور انجام‌ لقاح‌ از بین‌ می‌برد. اگرچه‌ اطلاعات‌ اولیه‌ از سرتاسر جهان‌ افزایش‌ خطر اختلالات‌ مادرزادی‌ و کروموزومی‌ را گزارش‌ نکرده‌اند ولی‌ هنوز مشخص‌ نیست‌ که‌ آیا نوزادان‌ مذکر که‌ با این‌ روش‌ بدنیا می‌آیند در آینده‌ از نازایی‌ رنج‌ خواهند برد.

اهداء تخمک‌ :
اولین‌ گزارش‌ موفقیت‌آمیز استفاده‌ از اهداء تخمک در سال‌ ۱۹۸۴ داده‌ شده‌ است‌ و از آن‌ زمان‌ تابحال‌ چند صد مورد تولد در جهان‌ با این‌ روش‌ گزارش‌ شده‌ است‌. از این‌ روش‌ می‌توان‌ در موارد نارسائی‌ زودرس‌ تخمدان‌، عدم‌ وجود مادرزادی‌ تخمدان‌، جراحی‌ و رادیاسیون‌ و شیمی‌ درمانی‌ تخمدان‌ که‌ منجر به‌ تخریب‌ تخمدان‌ می‌شود، احتمال‌ انتقال‌ بیماری‌های‌ ژنتیکی‌ به‌ نوزاد، عدم‌ موفقیت‌ در IVF و سقط مکرر استفاده‌ نمود. فرد دهنده‌ تخمک‌ می‌تواند زنان‌ تحت‌ درمان‌ با  IVF(تخمک ‌های‌ اضافی‌) دوست‌، فامیل‌ و یا فرد ناشناس‌ باشد. از فرد دهنده‌ معاینات‌ فیزیکی‌ و تست‌های‌ مختلف‌ از جمله‌ تعیین‌ گروه‌ خونی‌، آنالیز کروموزومی‌، جستجوی‌ عفونت‌های‌ مانند  ایدز، هپاتیت‌ و غیره‌ بعمل‌ می‌آید. در این‌ روش‌ اهداء کننده‌ تخمک‌ تحت‌ درمان‌ داروهای‌ محرک‌ تخمک‌گذاری‌ قرار گرفته‌ و سپس‌ تخمک‌ همانند روش‌ IVF تخمک ها جمع‌آوری‌ شده‌ و در مجاورت‌ اسپرم‌ شوهر فرد گیرنده‌ تخمک‌ قرار داده‌ تا لقاح‌ در محیط آزمایشگاه‌ صورت‌ بگیرد. پس‌ از تشکیل‌ جنین‌ ۲ تا ۳ جنین‌ به‌ داخل‌ رحم‌ فرد گیرنده‌ منتقل‌ می‌شود. در این‌ روش‌ فرد گیرنده‌ تحت‌ درمان‌ استروژن‌ و پروژسترون‌ بمنظور آماده‌ شدن‌ رحم‌ برای‌ لانه‌ گزینی‌ جنین‌ قرار می‌گیرند و این‌ درمان‌ تاهفته‌ ۱۰-۱۲ حاملگی‌ ادامه‌ داده‌ می‌شود. بعد از این‌ زمان‌ جفت‌ قادر به‌ تولید این‌ هورمون‌ها بوده‌ و در نتیجه‌ قادر به‌ نگهداری‌ جنین‌ می‌باشد.
میزان‌ موفقیت‌ این‌ روش‌ مشابه‌ IVF می‌باشد و سن‌ بیمار بطور مشخصی‌ نمی‌تواند روی‌ شانس‌ حاملگی‌ در این‌ روش‌ تأثیر بگذارد.

اهدا جنین:
اهداء جنین یکی از راه های درمان زوج هایی میباشد که توانائی ایجاد جنین های سالم را ندارند. اهداء‌کننده های جنین به دو گروه تقسیم می شوند:

  1. زوج هایی که تشکیل خانواده داده و تنها بمنظور تولید جنین و اهداء‌آن به زوج های نازا تحت سیکل درمانی IVF قرار میگیرند.
  2. زوج هایی که نازا بوده و تحت درمان IVF بوده بعد از حامله شدن و فرزنددار شدن تعداد اضافه جنین های تشکیل شده را که در نیتروژن مایع منجمد و ذخیره شده به زوج نازای دیگر اهداء می کنند.

در این   پروسه پزشک تمامی عوارض ناشی اهداء جنین از جمله عوارض فیزیکی مانند عفونت و اسکار دائمی و عوارض روحی و روانی ناشی از اهداء‌جنین را به فرد دهنده اطلاع میدهد. قبل از اهداء‌جنین زوجهای دهنده از نظر تاریخچه ژنتیکی و پزشکی و تست های خونی برای تشخیص بیماری های عفونی از جمله ایدز ،‌هپاتیت، سیفلیس و گروه های خونی بررسی میشوند. و اجازه کتبی مبنی بر استفاده از جنین های آنها و عدم داشتن هیچگونه حقوقی نسبت به جنین ها و نوزادان متولد شده را امضاء میکنند.

درمان ناباروری بستگی به علت ناباروری، مدت زمان نابارور بودن، سن والدین و الویت های فردی دارد. برخی علت های ناباروری قابل درمان نیستند. اما با پیشرفت های به دست آمده، امکان باردار شدن یک خانم از طریق تکنولوژی و فرایندهای مربوط به تولید مثل وجود دارد.

درمان برای زوج ها

روش های زیر برای زن یا مرد و یا هر دوی آن ها استفاده می شوند:

معمولا توصیه می شود تعداد آمیزش های خود را افزایش دهند. داشتن ۲ تا ۳ بار آمیزش جنسی در هفته احتمال باروری را افزایش می دهد. به هر جهت تعداد انزال های بیشتر می تواند از تعداد اسپرم ها نیز بکاهد. اسپرم در دستگاه تناسلی زن تا ۷۲ ساعت مقاومت می کند و یک تخمک نیز می تواند تا ۲۴ ساعت بعد از تخمک گذاری بارور باقی بماند.

درمان های مربوط به زنان

داروهای باروری:

اصلی ترین درمان برای زنان نابارور که به دلیل اختلال در تخمک گذاری دچار ناباروری هستند، مصرف داروهای باروری می باشد. این داروها تخمک گذاری را تنظیم یا تحریک می کنند. به طور کلی آن ها مشابه هورمون های طبیعی مثل LH و FSH  عمل می کنند و روند تخمک گذاری را فعال می نمایند.

داروهای باروری عبارت هستند از :

کلومیفن

این دارو به صورت خوراکی استفاده می شود و در زنانی که دچار سندرم تخمدان پلی کیستیک و یا دیگر نارسایی تخمدانی هستند، باعث تحریک تخمک گذاری می شود.

این دارو منجر به رهاسازی هورمون های LH و FSH از غده هیپوفیز می شود و این دو هورمون نیز باعث رشد فولیکول تخمدانی، یعنی فولیکولی که حاوی تخمک است، می گردند.

گنادوتروپین های انسانی یا  HMG

این داروی تزریقی برای زنانی استفاده می شود که به دلیل نارسایی غده ی هیپوفیز، تخمک گذاری ندارند. بر خلاف داروی کلومیفن که غده هیپوفیز را تحریک می کند، این دارو و دیگر گنادوتروپین ها به طور مستقیم تخمدان ها را تحریک می کنند. این دارو شامل هورمون های LH و FSH می باشد.

هورمون تحریک کننده فولیکول یا FSH

عملکرد FSH ، تحریک تخمدان ها به منظور رشد و تکامل فولیکول های حاوی تخمک است.

گنادوتروپین های جنین انسانی یا HCG

این دارو در ترکیب با کلومیفن، HMG و FSH استفاده می شود. این دارو باعث تحریک فولیکول برای رهاسازی تخمک می شود.

آنالوگ هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)

این درمان برای زنانی استفاده می شود که سیکل های نامنظم تخمدانی و یا تخمک گذاری نابالغی را قبل از رسیدن کامل فولیکول دارند.

مهار کننده های آروماتاز

آروماتاز آنزیمی است که تبدیل تستوسترون را به ترکیب آروماتیک استرادیول تسریع می کند.

این دسته از داروها در درمان سرطان پیشرفته ی سینه به کار می روند.

گاهی اوقات پزشکان این دارو را برای زنانی که تخمک گذاری ندارند و به درمان کلومیفن سیترات نیز پاسخ نداده اند، استفاده می کنند.

این گروه از داروها به دلیل عوارض جانبی که دارند، در خیلی از کشورها مورد تایید نمی باشند. این عوارض جانبی عبارت هستند از: نارسایی های مادرزادی و سقط جنین.

متفورمین (گلوکوفاژ)

این داروی خوارکی باعث افزایش میزان تخمک گذاری می شود. این دارو زمانی استفاده می گردد که مقاومت به انسولین، علت ناباروری باشد. مقاومت به انسولین در ایجاد سندروم تخمدان پلی کیستیک نقش دارد.

بروموکریپتین

این دارو برای زنانی استفاده می شود که به دلیل داشتن پرولاکتین بالا، سیکل های تخمک گذاری نامنظمی دارند. پرولاکتین هورمونی است که در زنان شیرده باعث تولید شیر می شود. بروموکریپتین تولید هورمون پرولاکتین را مهار می کند.

داروهای باروری و خطر حاملگی های چند قلویی:

داروهای تزریقی باروری، احتمال چند قلوزایی را افزایش می دهند، ولی داروهای خوراکی باروری مانند کلومیفن، احتمال چند قلوزایی را در حد کمتری افزایش می دهند. استفاده از این داروها نیاز به کنترل دقیق از طریق آزمایشات خون، آزمایشات هورمونی و اندازه گیری های اولتراسوند سایز فولیکول تخمدان دارد.

به طور کلی، هر چه تعداد جنین ها بیشتر باشد، خطر تولد نوزاد نارس و درد زایمانی بیشتر است. نوزادان نارس در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات و بیماری های مختلف هستند. این خطرات برای سه قلوها بیشتر از دو قلوها و حاملگی های تک نوزادی است.

زمانی که چندین جنین در یک بارداری به وجود می آیند، برداشت یک یا تعداد بیشتری از جنین ها(کاهش بارداری چندقلویی) می تواند شرایط بهتری را برای بقای جنین ایجاد کند.

این کار مشکلات احساسی جدی ای را برای بسیاری از افراد به وجود می آورد. چنان چه شما و همسرتان می بایستی تحت درمان با داروهای باروری قرار گیرید، بهتر است قبل از شروع درمان، در رابطه با امکان فوق الذکر با پزشک خود مشورت کنید.

جراحی:

جراحی نیز می تواند یکی از راه های درمان ناباروری باشد. مسدود شدن لوله های فالوپ رحم و یا دیگر مشکلات مربوط به لوله های فالوپ را می توان از طریق جراحی برطرف نمود. از طریق روش های لاپاراسکوپی می توان عمل های بسیار ظریف و حساس را در لوله های فالوپ انجام داد.

معمولاً درمان ناباروری که علت آن آندومتریوز باشد، کار دشواری است. اگر چه هورمون هایی که در قرص های ضد بارداری یافت می شوند، در درمان التهاب آندومتر (دیواره ی رحم) و از بین بردن درد موثر هستند، ولی در درمان ناباروری کاربردی نداشته اند.

چنان چه شما مبتلا به آندومتریوز هستید، پزشک تان از درمان هایی برای تحریک تخمک گذاری استفاده خواهد کرد.

تکنولوژی تولید مثل کمکی (ART):

ART ، انقلابی در درمان ناباروری است. پیشرفت های پزشکی، بسیاری از زوج ها را قادر به داشتن کودک بیولوژیک خودشان کرده است.

معمول ترین اشکال ART عبارت هستند از:

باروری خارج از رحم (IVF)

IVF یکی از موثرین اشکال ART می باشد. در این فرایند، تخمک بالغ را از بدن خانم برداشته و آن را با اسپرم مرد در ظرفی در آزمایشگاه بارور می کنند و جنین حاصله را ۳ تا ۵ روز بعد از بارور شدن، در رحم مادر جایگذاری می کنند.

زمانی که هر دو لوله فالوپ مسدود شده باشند،IVF  پیشنهاد می شود. این درمان در بسیاری از شرایط دیگر نیز استفاده می شود، از جمله آندومتریوز، ناباروری ناشناخته، ناباروی به علت فاکتورهایی از طرف مرد و نارسایی های تخمک گذاری.

IVF  احتمال چند قلوزایی را افزایش می دهد، زیرا معمولاً چندین تخم بارور شده در بافت رحم جایگذاری می شوند. همچنین در IVF  نیاز به آزمایش های مکرر خون و تزریق روزانه هورمون ها می باشد.

ART در شرایط زیر بهتر عمل می کند:

زمانی که خانم رحم سالمی دارد؛ به خوبی به داروهای باروری پاسخ می دهد؛ تخمک گذاری طبیعی دارد و یا می تواند به خوبی از تخمک اهدا شده استفاده کند.

در این روش، اسپرم مرد باید سالم باشد. درصد موفقیت ART بعد از سن ۳۵ سالگی کاهش می یابد.

عوارض درمان های ناباروری:

درمان های ناباروری، عوارض خاصی دارند که عبارتند از:

حاملگی چند قلویی:

بیشترین و معمول ترین عارضه در درمان با  ART ، حاملگی چند قلویی است. تعداد جنین های نگه داشته شده و بالغ شدن آن ها و نهایتاً تولدشان، تصمیمی است که توسط زوج ها گرفته می شود. چنان چه چندین جنین در طی لقاح به وجود آمده باشند، برداشت یک یا چند تا از آن ها امکان پذیر است (کاهش بارداری چندقلویی). بدین ترتیب احتمال بقا برای جنین های باقی مانده افزایش می یابد.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS):

در صورت تحریک بیش از حد، تخمدان ها بزرگ می شوند و منجر به درد و نفخ می گردند. معمولاً علائم خفیف و متوسط این سندرم نیاز به درمان ندارند و از بین می روند، اگر چه بارداری می تواند بهبودی این علائم را به تاخیر بیندازد. ندرتاً تجمع آب در حفره شکمی و قفسه سینه باعث تورم شکم و تنگی نفس می شود. این تجمع آب می تواند حجم خونی را کاهش داده و فشار خون کاهش یابد. موارد شدید این سندرم نیاز به درمان فوری دارند.

زنان جوان و کسانی که مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک هستند، نسبت به بقیه در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سندرم تحریک بیش از حد تخمدان می باشند.

خونریزی یا عفونت:

مانند هر فرایند تهاجمی دیگری، در درمان های ناباروری و تکنولوژی های مربوط به آن  نیز خطر خونریزی و عفونت وجود دارد.

وزن کم هنگام تولد:

بالاترین درصد خطر وزن کم هنگام تولد، مربوط به حاملگی های چند قلویی است.

در حاملگی تک نوزادی نیز بالاترین خطر وزن کم هنگام تولد، مربوط به درمان از طریق ART است.

نارسایی های مادرزادی:

ممکن است درمان ART با نارسایی های مادرزادی همراه باشد. ولی این موضوع نیاز به تحقیقات بیشتری برای تایید دارد. اگر می خواهید از این روش درمانی استفاده کنید، بهتر است بدانید که تا کنون، ART موفق ترین روش برای درمان ناباروری بوده است.

Server too busy. Please try again later.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *